Ben jij een goaldigger?

Ik weet niet eens precies wanneer het is begonnen, maar dat het inmiddels al ruim een half jaar duurt weet ik zeker.
Het is een simpel en onschuldig spelletje dat mijn kinderen hebben bedacht.
Maar het triggert al maandenlang dagelijks mijn mind.

Het spelletje gaat zo:
Elke keer als iemand van ons een gele auto ziet roept diegene: ‘GELE AUTO!’.
En ik kan je vertellen: 'Voorheen was een gele auto voor mij een zeldzaamheid
maar sinds we aan dit ‘spel’ begonnen zijn, heb ik nog nooit zoveel gele auto’s gezien'.

En dit dat ik die auto's ben gaan zien heeft inderdaad te maken met: intentie

Degene die mij persoonlijk kent, of mij al langer volgt weet dat ik een echte goaldigger ben.
Ik hou ervan. Het stellen van doelen, het nastreven en natuurlijk ook het bereiken ervan.
Mijn overtuiging is dat als je iets écht wilt, dan kun je het.
En mijn theorie is simpel. Stel je doel en ga ervoor.

Je hebt die doelen namelijk nodig  om plannen te maken, om in beweging te komen
en om ergens voor te kunnen gaan. Dat doelen stellen, dat heb ik altijd al gedaan.
Maar vroeger waren het losstaande doelen. Ze maakten geen onderdeel uit van een ‘groter geheel’.
Daardoor kwam het dat ik recht op mijn doel af ging. Oogkleppen op en gaan. Doel behaald?
Streep erdoor en hoppa door naar het volgende.

(Te) Lang heb ik geleefd op ‘doelen zonder doel’.
Iets willen behalen omdat een ander het ook kon.
Iets behalen omdat je denkt dat het ‘zo hoort’.
Of iets willen behalen omdat je van jezelf vindt dat het ‘moet’.
Wanneer je op deze manier voor een doel gaat, streef je het vaak voorbij.
Je gaat op wilskracht, behaald het resultaat maar kan niet genieten van het resultaat.

En dat is ook hoe ik jarenlang mijn leven heb ingericht. Totdat ik besefte:

‘Ik streef de verkeerde doelen na’

Het roer ging om en ik ben op zoek gegaan naar doelen met een doel.
Naar datgene wat ík belangrijk vindt.
Waar ik mijn intentie op ben gaan richten. En ik schreef het al eerder.

Intentie is een grappig iets. Ik heb er vele boeken over gelezen.
Spiritueel en wetenschappelijk. Maar ze komen eigenlijk allemaal op hetzelfde neer.
Het boek ‘Magisch brein, Magisch hart van neurochirurg Dr.James Doty omschrijft het voor mij heel treffend:

‘Waar de hersenen hun intentie op richten is wat ze zien'

Heb jij ooit overwogen om een bepaald soort auto te kopen en toen was het opeens alsof je overal precies die auto zag, waar je ook heenging? Was het je intentie die ervoor zorgde dat hetzelfde model auto op magische wijze verscheen of was het de gerichte aandacht van je hersenen die je in staat stelden om eindelijk te zien wat zich de hele tijd al onder je neus bevond? Je krijgt wat je verwacht, kan een eenvoudig idee zijn dat voortkomt uit een prettige new age gedachte, of een machtig voorbeeld zijn van neurologie en hersenplastciteit.

Aandacht is een krachtig iets. Het kan letterlijk onze hersenen veranderen, meer grijze massa creëren in precies die gebieden die ons helpen leren, presteren en onze dromen waarmaken.

En dat is wat ik een aantal jaren geleden besloten heb te doen.
Mijn intentie te richten en mijn dromen waar te maken.
Zo ben ik begonnen mijn Sevendayweekend te gaan leven.
Doelgericht heb ik vervangen voor doelbewust. Want doelen stellen doen ik nog steeds.
Maar ik toets ze tegenwoordig eerst aan mijn intentie.
De doelen komen vanuit mijn hoofd, mijn intentie vanuit mijn hart.

Ik ben benieuwd hoeveel gele auto’s jij vanaf vandaag gaat zien. Laat het me vooral weten : )

Fijne dag!
Mirjam

En stel je eens voor dat jij, je aandacht eens helemaal richt op jezelf en op wat jij belangrijk vindt.
Wat zou jij dan zien?

Lange tijd ben ik op zoek geweest naar manieren om te vinden wat paste bij mij. Inmiddels weet ik wat werkt maar ook zeker wat niet werkt. En dit wil ik graag met je delen. Ben jij benieuwd of ik jou op weg kan helpen?

Mail me dan op: mirjam@yoursevendayweekend.nl

 


Let your mind go, let yourself be free

Ik wil iets aan je bekennen. En dat ik dit doe is voor mij wel een ‘dingetje’. Het voelt als vertellen dat je als volwassen vrouw graag in je neus peutert of maar één keer per week je ondergoed verwisseld. Dat ik dit beide niet doe, wil ik nog wel even melden. En hoewel het niet wereldschokkend zou zijn en mijn bekentenis dit ook niet is, voelt het heel erg naakt. Want dat ik dit doe, weet namelijk bijna niemand. En toch ga ik het vertellen want het is namelijk de aanleiding voor mijn blog van deze keer. Oké, daar gaat ie dan:

 

'Ik denk ik liedjes' 

 

En niet zomaar af en toe en deuntje. Nee, dagelijks denk en zing ik mezelf in liedjes door de dag heen. Bij het zien van bepaalde personen, het doen van huishoudelijke werkjes maar ook als mijn kinderen ruzie maken over wie de grootste gehaktbal uit de pan mag pakken. Dan zwelt er muziek aan in mijn hoofd en denk of zing ik in het laatste geval uit volle borst “Er is genoeg voor iedereen” (Zeven dagen lang, van Peter Koelewijn).

Ik hou dus heel erg van muziek. En hier ben ik natuurlijk niet de enige in. Muziek kan als geen ander mensen, gevoelens en herinneringen verbinden. Ik dans, sport en ontspan er graag op. Als het even kan heb ik muziek om me heen. Voor elke soort activiteit of mood een andere playlist. En hierdoor wordt ik vaak verrast door mooie melodieën maar nog vaker door mooie zinnen en woorden.

Maar even terug naar dat denken in liedjes. Meestal gaat het maar om een zin of een paar woorden. En meer dan eens is het me overkomen dat juist die woorden mij bevestigen in een gedachte, een gevoel. Ze geven me de spirit om ergens mee door te gaan. óf zoals me dit weekend overkwam: juist te stoppen.

 

Mijn nieuwste project

Afgelopen week deelde ik met jullie mijn #detox project. ‘In 28 dagen van gifbelt naar Tempel’. Mijn 'project' om weer even bewust om te gaan met m'n voeding, m'n rust en mijn gedachten. Maar ook zeker met beweging. Dus zaterdagochtend ben ik gaan hardlopen in het bos. En aan het einde van mijn training op de heide nog een moment rust gepakt. In stilte had ik zitten genieten van de zon op mijn gezicht, de dauwdruppeltjes op het mos en de wind door mijn haren.

Je doet ‘je ding’

En na zo’n training en moment van bezinning is mijn hoofd helder en kan ik mijn gevoel weer verbinden met mijn gedachten. Iets wat er in de drukte van de dag gemakkelijk bij inschiet. Want, ik denk dat je dit wel herkent. Je ‘doet je ding’. Je denkt, denkt, denkt en handelt op de automatische piloot. Vanuit je verstand, niet vanuit je gevoel. En ik zal de eerste zijn hier erkend dat die automatische piloot ook erg fijn is en soms zelfs je redding. Stel je eens voor dat je alles elke dag opnieuw uit moet vinden. Maar wanneer het aankomt op de 'echte' dingen  is denken vaak funest.

Ze begon tegen me te zingen

Ik zat dus op de heide en toen gebeurde het: Mijn gevoel begon tegen me te zingen. “Enough is enough” uit het niets kwam dit kleine zinnetje uit het nummer “What about us” van Pink bij me naar binnen 'waaien'. En hoewel ik deze aubade het liefste had ‘weg-gedacht’ kon ik hier niet omheen. Op deze zevende dag was mijn gevoel niet meer tegen me aan het praten. Nee, ze begon tegen me te zingen. Dag één tot en met zes van mijn ‘project’ voelde ik me niet fit. En hoewel ik hier gedeeltelijk aan heb toegegeven. Heb ik het grotendeels weg-gedacht met mijn verstand. Want het niet nakomen van een gesteld doel, is voor mij net zo'n dingetje als de bekentenis van hierboven. Je doet iets goed óf niet. 'Whatever it takes' van de Imagine dragons zal ik maar zeggen : )
Gelukkig kent mijn gevoel me erg goed en zal ze na het ten gehore brengen van haar lied mijn twijfel hebben gemerkt. En wellicht heeft ze gedacht: ‘Wie niet horen wil, moet maar voelen’.
Want nog voordat ik een besluit kon nemen over het 'voltooien' van mijn project, werd ik geveld door een buikgriep. En dit was niet zomaar een griepje. Dit was één in de categorie van: 'orkaankracht acht'

 

Toeval, of toch niet?

Toeval? Ik denk het niet. Want wetenschappers hebben namelijk ontdekt dat in je buik miljoenen gevoelige neuronen zitten. Dit zijn precies dezelfde zenuwcellen die je ook in je hersenen hebt.
En het leuke is, ze werken samen. Je buik werkt dus als een tweede verstand.

 

De les die ik leerde

En natuurlijk wist ik het al wel en probeer ik er zoveel mogelijk naar te leven.
Maar na dit weekend denk, of nou ja voel ik wel twee keer voordat ik besluit iets tegen mijn gevoel in te doen.
Mijn gevoel is namelijk mijn beste raadgever. Mijn allerbeste vriendin!

 

En die overgebleven 21 dagen? #detox. Die waren niet meer nodig.
Op dag zeven was mijn project al voltooid ; )

En met het typen van deze laatste woorden hoor ik Aretha Franklin zingen:

'Let your mind go, let yourself be free' 

 

Fijne dag!
Mirjam


Blij met een dooie mus

Laatst werd ik blij gemaakt met een dooie mus. En wat denk je? Ik vond het geweldig. En waarom ik het zo leuk vond?
Dit keer was het niet de spreekwoordelijke dooie mus maar kreeg ik van mijn oudste zus een geweldig leuke ketting met ja…, een dooie mus eraan (ontwerp van Tjalle en Jasper). En toen ik de dagen erna vol trost rondliep met deze nieuwe aanwinst om mijn nek, begonnen mijn hersenen het verband te leggen tussen mijn ketting en het ‘echte leven’.

 

Verwachtingen
Want hoe vaak maak jij jezelf blij met een dooie mus? Stel je, je verwachtingen zo hoog dat het ‘in het echte leven’ alleen maar tegen kan vallen. En wat me opvalt is dat ‘wij vrouwen’ van het ‘soort’ zijn die hier heel erg goed in zijn. We stellen onze verwachtingen en doelen vaak echt torenhoog. Want, we kunnen alles en willen alles. Maar het ergste is. Negen van de tien keer is het een kwestie ‘ik moet’ in plaats van ‘ik wil’. En hoe meer je moet, hoe minder leuk het wordt.

 

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben een echte ‘goaldigger’. Doelen heb je nodig. Ze geven jou namelijk richting en zin. Maar jammer genoeg zie ik vaak dat we onszelf doelen stellen waarbij de lat belachelijk hoog ligt of, en dit is eigenlijk de meest erge categorie, ‘omdat je denkt dat het zo hoort’.

 

Stel je doel realistisch en ga ervoor!
De doelen met de hoge lat. Daar kan ik kort over zijn. Stel je doel realistisch en ga ervoor! Je merkt snel genoeg wanneer je weer een tandje bij kan schakelen en je de lat weer een stukje hoger kan leggen. Of dat je dit zelfs niet eens meer wilt.

 

Eén van mijn doelen is een opgeruimd huis. Omdat ik me daar prettig bij voel. In mijn hoofd een gezellige creatieve chaos, dus het liefst een opgeruimde omgeving. Maar tussen opgeruimd en opgeruimd zit een groot verschil. ‘Vroeger’ was ik zo’n type die ’s avonds nog even de puzzels uitzocht, de lego op kleur sorteerde en de juiste kleur dop op de viltstiften aan het doen was. En zo waren er nog tal van werkjes die ik deed voordat ik van mijzelf op de bank mocht ploffen. Gevolg was dat ik heel snel in slaap viel en er dus niets meer over was van tijd voor mezelf.

 

Aanpassen van je strategie
Een opgeruimd huis is een mooi doel. Maar hoe ik dit nastreef, daarin zit tegenwoordig het verschil. Eerder legde ik de lat zo belachelijk hoog. Dat zelfs de inhoud van de inhoud van de kasten opgeruimd moesten zijn. Dat het nastreven van mijn doel eerder een last was, dan iets prettigs of zelfs nuttig. Inmiddels liggen de puzzels niet gesorteerd in de kast (vinden mijn kinderen prachtig, hebben ze tenminste wat te puzzelen…) en af en toe ligt er ook echt wel eens een viltstift uit te drogen achter de bank. De lego, stort ik tegenwoordig gewoon in een grote bak. En al die klusjes die ’s avonds van mijzelf nog moest doen? Veel daarvan kunnen best tot morgen wachten. Vanaf het moment dat ik mijn strategie heb aangepast, is het er voor iedereen bij ons in huis er een stuk leuker op geworden.

 

Ik heb nieuws voor je
Maar dan zijn er nog de doelen van de tweede categorie. En dit zijn de ergste. Want, het zijn namelijk de dingen die je nastreeft waarvan je denkt dat ‘het zo hoort’ of dat je daarmee wilt voldoen aan een verwachting waarvan jij denkt dat een ander die van jou heeft. Volg je me nog? Dat je wilt voldoen aan een verwachting waarvan jij denkt dat een ander die van jou heeft. Ik heb nieuws voor je. Heel vaak heb je die verwachting namelijk zelf gecreëerd. En ja, ook ik heb dit gedaan.

 

Waarom ik dit deed? Geen idee
Ikzelf heb bijvoorbeeld jarenlang gewerkt aan een carrière waarvan ik dacht dat ‘het zo hoorde’. Een werkende vrouw, moeder die alles kan combineren. Ik had een goed salaris, mooie functie als adviseur en geweldige vooruitzichten. Maar waarom ik dit deed? Geen idee. Ik denk dat ik het deed ‘omdat het zo hoort’. Je hebt een studie gevolgd en dan wil je daar iets mee. Je combineert je gezin met je werk en that’s it.

Maar toen ik me realiseerde dat wat ik deed, me totaal geen voldoening gaf, heb ik het roer omgegooid. En deze beslissing is één van mijn beste beslissingen tot nu toe geweest. Het loslaten van ‘hoe het hoort’ en gaan doen zoals jij het wilt, is het mooiste wat je voor jezelf kunt doen.En dit is niet alleen voor jezelf maar ook zeker voor de personen om je heen. Je wordt er namelijk een veel leuker mens van.

Ikzelf heb een lange zoektocht afgelegd om te komen waar ik nu ben. En het fijne is, het wordt elke dag nog leuker. Dus van alle doelen die je hebt in de categorie ‘omdat het zo hoort’ zou ik je willen zeggen. Stel jezelf de vraag  w  a  a  r  o  m  ?

Dus als jij merkt dat je dingen doet waarvan je niet weet w  a  a  r  o  m  je ze doet. Denk dan even aan mij en mijn ketting. Bedenk hoe jij het, het allerliefste wilt, verander van strategie en ga ervoor. En hoor mij dan in gedachten zeggen: Thank you!

 

Fijne dag!
Mirjam

 

En om jou op weg te kunnen helpen met datgene wat jij het allerliefste wilt, heb ik het programma ‘Supercharge yourself’ ontwikkeld. Een programma waarin je ontdekt hoe jij een mindset kunt ontwikkelen om te gaan doen wat het beste werkt voor jou. Nieuwsgierig geworden? Kijk dan hier of ‘Suprcharge yourself’ iets is voor jou.

 

 


Connecting the dots

Huh? Waar komt dit vandaan?

Ken je dat? Dat je samen met je lief op de bank zit. Zojuist heb je het nog gehad over wie kattenbak gaat verschonen.
Of wanneer de kinderen naar de sport gebracht en gehaald moeten worden.
Het is twee minuten stil.
En ineens begin jij over iets waar jij met je gedachten naar toe bent gedwaald.
Je lief staart je vol ongeloof aan en zegt iets van:
‘Huh? Waar komt dit vandaan?’ Of: ‘sorry maar ik kan je echt niet volgen’.

Wat voor jou een heel logisch verhaal is. Komt voor je lief uit de lucht vallen.
Hij snapt het niet waar dit vandaan komt en ziet al helemaal het verband niet.
Want:  zojuist hadden we het toch over…….

'Connecting the dots'

Zo'n soort situatie overkomt mij regelmatig. Ik zie iets, ruikt iets of voel iets en dan komen de gedachten.
En de ene gedachte brengt me op een andere. 'Connecting the dots' noem ik het.
En dit 'connecten' gaat door tot de cirkel rond is. Wanneer dit gebeurt heb ik vaak een inzicht, een vraag of een idee dat ik dan voorleg aan mijn lief.
En nog voordat hij ook maar iets kan zeggen, zie ik aan zijn gezicht dat mijn gedachten met mij op de loop zijn gegaan.

Mijn verbeeldingskracht  is één van mijn talenten

Het is één van mijn talenten (en een groot cadeau) dat ik mijn verbeeldingskracht kan gebruiken.
Ik ben een creatief. Een geweldige organisator. Maar ook een ontzettende chaoot.
Je kunt mij plaatsen in de categorie: ‘(me)vrouw, moeder, dochter, zus, vriendin, buurvouw, die wel eens wat vergeet’.
Ik zie overal kansen en mogelijkheden. Maar daardoor gaan mijn gedachten gemakkelijk met me op de loop.

Misschien ben jij ook wel zo’n creatief. Misschien ook niet.
Maar wat ik zeker weet is dat ook jij, elke dag ongelooflijk veel gedachten hebt.
En als ze voornamelijk positief zijn, dan is dit heerlijk.
Maar O wee! Je bent verkeerd wakker geworden, iemand zegt iets vervelends tegen je of er gebeurt iets waar je niet op was voorbereid.
Dan kan zo'n voorval zomaar eens een ‘kettingreactie’ aan minder leuke gedachten opleveren.
Je rijgt de gedachten aan elkaar en voordat je het weet is de cirkel rond, de ketting voltooid en zit je vast in je gedachten.

En vanuit dit vastzitten kan er zomaar een explosie onstaan.
Je voelt ‘m denk ik al aankomen. Dit is mij ook wel eens overkomen.
En ik kan je vertellen: ‘Ik ben op zo’n moment niet de leukste versie van mezelf’.
Je reageert geïrriteerd of boos. Je voelt je futloos of ziet door de bomen het bos niet meer.

 

Focus

Maar sinds ik mezelf ben gaan trainen in het sturen van mijn gedachten, wordt ik er elke dag beter in.
Inmiddels kan ik al hele mooie ‘gedachtenkettingen’ rijgen. En help ik anderen dit ook te doen.
Ik heb mijn focus verlegd naar datgene wat ik het allerleukste vind. En ben ik het leven aan het creëeren zoals ik dit het allerliefste wil.
En het mooiste Jij kan dit ook! Focus op je gedachten en maak er wat moois van.

 

Geef jezelf een klein cadeau

Neem vandaag een paar minuten van je tijd.
Zet een fijn muziekje op.
Ga lekker zitten en fantaseer er op los!

John Lennon zong ooit:

' You may say that I'm a dreamer. But I'm not the only one'

Fijne weekend!
Mirjam

 

Wil jij als eerste mijn blog ontvangen? Meld je dan hier aan.
Bij elk blog dat ik schrijf ontvang je dan een praktische oefening die bij het onderwerp past.

 

Oja, en nog even dit. Toen ik donderdag onder de douche stond borrelden er allerlei inspiratie naar boven.
Dinsdag 27 februari ben ik jarig en hiervoor heb ik een ontzettend leuk idee. Ik ben het aan het uitwerken maar hou vooral mijn Facebookpagina in de gaten.

 


Focus on the journey, not the destination

Het is koud, de lucht is strakblauw en de zon schijnt uitbundig. Ik geniet van het moment. Ik sta op een berg in Oostenrijk en kijk naar het fantastische uitzicht, de mensen die me van links en rechts voorbij skiën en voel de warmte van de zon op mijn gezicht. En op het moment dat ik besluit verder te skiën, brengen mijn gedachten mij terug naar heel wat jaren geleden. Ok, ik zal eerlijk zijn. Het was 22 (!) jaar geleden.

 

Want toen ging ik voor het eerst op skivakantie. Zestien jaar oud en met mijn ouders,broers en zussen naar Italië. Ik was ingedeeld in een beginnersklasje. Ik moest me melden bij het bord van de skischool bovenaan de lift. Dus de ochtend van mijn allereerste ski les hup in de kleren, skischoenen aan en met de ski’s over mijn schouder op naar de lift. En toen ik bij dat bord op de skileraar stond te wachten dat ik: ‘Laat ik alvast een rondje doen’ en wellicht ook nog iets van: ‘Hoe moeilijk kan het zijn?” Dus doelgericht (en misschien een tikje overmoedig) als ik was, bepaalde ik mijn bestemming en stuurde ik mijn ski’s in de richting van het einddoel. En iedereen die wel eens op de ski heeft gestaan weet dat wanneer je eenmaal begint te glijden, je dan ook echt gaat. En in mijn geval gebeurde dat dus ook.

 

Benen van elastiek

De wind suisde langs mijn gezicht, mijn benen leken wel van elastiek en ik kon alleen maar denken: ‘oh shit, wat gaat dit snel!’ De angst gierde door mijn lijf. Binnen enkele seconden stond, nou ja lag ik onderaan de piste. Dicht bij mijn bestemming, dat wel. Maar wat was ik bang geweest en oh wat had ik de situatie totaal niet ingeschat en nog minder onder controle gehad.

 

Ik was heelhuids beneden gekomen, dat wel. Maar ik heb met een bonzend hart en met trillende benen in de sleeplift gestaan om weer boven te komen. En die paar seconden dat ik naar beneden suisde hebben lang diepe indruk op mij gemaakt. Want elke keer dat ik weer op de ski ging staan kwam dat angstige gevoel naar boven. Met knikkende knieën en met tranen in mijn ogen heb ik op heel wat verschillende bergtoppen gestaan.

 

En misschien vraag je, je wel af w a a r o m doe je het dan toch?

 

Van angst naar vertrouwen

Het skiën bracht me namelijk ook plezier. Ik hou van de sneeuw, het buiten zijn. Het komen op plekken waar je anders niet komt. En ik hou ervan om m’n grenzen te verleggen. Kortom; ik hou van het avontuur. Dus ik zette door. Ik nam meer lessen, ik oefende en maakte meters. Ik leerde hoe je bochten maakt, hoe je moet remmen en ook dat je, je snelheid best onder controle kunt houden. Ik ging door en veranderde mijn angst in vertrouwen.

 

Terug naar het nu

En toen ik laatst op die berg stond te genieten, besefte ik dat die ene afdaling me ook veel heeft opgeleverd. Ik zag in dat het skiën voor mij opvallend veel overeenkomsten heeft met mijn ‘echte leven’. Waar ik voorheen altijd erg gefocust was op het einddoel, neem ik tegenwoordig vaker een omweg. Dus niet in één rechte streep keihard naar beneden knallen maar met een bochtje hier een bochtje daar.

 

Want ik ontdekte dat wanneer je bochten maakt, de snelheid best onder controle te houden is. En hoewel ik echt wel van ‘gas op de lollie’ hou hoeft het niet altijd full speed ahead.

En vanaf het moment dat ik mijn snelheid en doelgerichtheid in het echte leven los ben gaan laten is het er zoveel leuker op geworden. Ik zie meer en heb de tijd om na te denken over m’n volgende ‘move’. En dat levert verrassende en nieuwe routes op. Ik kom op plekken waar ik nog niet ben geweest. En probeer dingen die ik anders niet zou doen.

 

Maar dat wil niet zeggen dat ik nooit uit de bocht vlieg. Ik ben nog dagelijks aan het oefenen, testen en uitproberen. Onderweg heb ik met mijn focus verlegd van het behalen van het einddoel naar de reis. Mijn ideale eindbestemming heb ik voor ogen maar hoe ik daar naartoe ga? Geen idee. Voor nu geniet ik vooral van de reis.

 

Fijne dag!

Mirjam

 

 

En de mensen die me op de piste voorbijvlogen?

Die zijn wat mij betreft in te delen in een aantal verschillende categorieën:

De controllers die prachtig mooi op techniek naar beneden gaan, de controle hebben en dit ook vooral willen houden. De players die gewoon maar wat doen, die plezier maken maar evenzogoed beneden komen en de racers die in een streep naar beneden knallen en vergeten dat het skiën (lees het leven) ook leuk kan zijn. In welke categorie val jij?


Your story to be told

waarin je precies gaat doen wat jij wilt: zijn wie je bent en van daaruit je leven inrichten. Je creativiteit uiten en mensen verder helpen.


bleu monday

Last van Bleu monday bleus? Help is on the way

Weet jij nog hoe het voelde, zo eind vorig jaar toen je besloot:
‘Volgend jaar ga ik het echt anders doen’
– die kilo’s gaan eraf;
– ik ga op zoek naar die nieuwe baan;
– mijn conditie ga ik nu echt verbeteren;
– ik ga meer tijd voor mezelf nemen.

En? is het je gelukt om het vol te houden? Of is je voornemen inmiddels al gesneuveld. Voelt niet heel erg goed he? Want dit keer had je, je echt voorgenomen om ervoor te gáán. Als je van plan bent om je goede voornemen in de prullenbak te gooien, wil ik je vooral vragen dit nog NIET te doen. Want heb ik goed nieuws voor jou.

H e l p  i s  o n  t h e  w a y !

Ik zal je bekennen dat ik niet zoveel heb met goede voornemens aan het begin van een nieuw jaar. Ik vind namelijk dat je elke dag de kans hebt om het anders te gaan dien.

Maar uit ervaring weet ik dat dit best moeilijk is. Ook ik heb in het verleden regelmatig voornemens gehad. En ook bij mij ging het vaak na een paar dagen weer mis. Inmiddels weet ik alle do’s en dont’s. Ik heb mijn mindset veranderd en ben het leven gaan creëeren zoals ik dit het allerliefste wil.
En met deze kennis en ervaring heb ik een methode ontwikkeld.

Eenvoudig, leuk en doelgericht

Ontdek in 5 simpele stappen hoe jij doel kunt bereiken en je leven kunt veranderen.

Want stel je eens voor: dan toch echt gezonder leven, die broek een paar maten kleiner, of elke dag dat moment voor jezelf. Met mijn simpele methode maak jij je voornemens waar.

Het maakt dat jij:
* inzicht krijgt in het waarom van jouw doel
* elke dag met plezier werkt aan je doel
* dingen gaat doén in plaats van iets niet meer
willen
* een methode leert, die je op elk doel kunt
toepassen. Telkens weer

Ben jij van plan om nu écht je voornemen waar te maken?

Meld je dan nu aan voor deze GRATIS training. We starten maandag 22 januari 2018.

Je krijgt 5 dagen lang mails met daarin stap voor stap de methode waarmee jij zelf aan de slag kunt gaan. En geloof me. Als ik het kan, kan jij het ook.

 

En ken jij iemand die net als jij bereid is om ervoor te gaan? Stuur dit bericht dan vooral door.

Want samen kom je nog verder dan alleen.

Fijne dag!
Mirjam


Hoe duidelijk wil je het hebben?

Vanmorgen ben ik op tijd opgestaan. Heerlijk rustig wakker worden onder de douche en daarna op mijn gemak haren föhnen, opmaken en mijn kleding voor vandaag uitzoeken.

Want dat is voor mij wel een ding. Ik trek ‘s ochtends namelijk datgene aan wat het meest bij m’n stemming past. En die voel ik meteen al zodra ik uit bed kom. Vandaag was mij stemming opperbest. Dus mijn lievelingsblouse met panterprint mocht uit de kast.

Toen ik beneden kwam zag ik dat het nog maar kwart over zeven was. Voor mijn doen is dat zeg maar echt op tijd. Mijn jongens hadden al gegeten en zaten in hun pyama voor de tv. Dochterlief lag nog te slapen maar die is ‘s ochtends altijd supersnel. Vandaag geen gehaast om op tijd op school te komen. Ik zal eerlijk bekennen dat ook wel eens anders is.

Ik was dus beneden en begon aan mijn ochtendritueel van broodtrommels vullen, haren van gel voorzien, tassen inpakken en de jongens aansporen om nu toch echt hun jas en schoenen aan te gaan doen. Mijn eigen spulletjes nog even bij elkaar zoeken en ik was helemaal klaar voor de start. Nog steeds heel erg relaxed, ruim op tijd voor school én m’n afspraak van vanmorgen.

De jongens klommen in de auto en ik vulde ondertussen de achterbak met de rugtassen en mijn eigen spullen. Kat in het bakkie : ). Ik startte de auto, zette ‘m in de eerste versnelling en reed weg.

 

Dit gebeurt me wel vaker

En het eerste wat me opviel is dat er een lampje op het dashboard begon te branden. Dit was het lampje dat aangaf dat de achterklep niet gesloten was. “Ok”, dacht ik. “Dit gebeurt me wel vaker. Dan heb ik ‘m niet helemaal goed dichtgedaan.

Niets aan de hand. Straks bij school druk ik ‘m wel even goed dicht”. Probleem opgelost. Maar toen ik verder reed was het net alsof de ramen openstonden. Hmm, nou ja dit zal wel verbeelding zijn. Mijn jongste zoon zei: Lekker koud! en de oudste jongen vertelde me: “Mem (fries voor mama), de achterklep staat open”. Ik antwoordde nog: “Ja dat lampje brand wel vaker. Ik doe ‘m zo bij school wel even goed dicht”. “Nee mem, de achterklep staat OPEN”.

En toen zag ik het. De strepen die normaal in mijn achteruitkijkspiegel staan waren er niet. Inmiddels was het best fris in de auto én het geluid van buiten de auto was duidelijk aanwezig.

En wat ik wel had gezien maar waar ik niets mee had gedaan, waren de mensen die ik voorbij was gereden. Ze wezen en gebaarden naar ons (wat doen die mensen toch raar….). Ze wilden me duidelijk iets vertellen. Maar ik wilde dit niet horen. Ik wilde dit niet zien. En de situatie van vanmorgen was typisch zo’n geval van:

 

H O E  D U I D E L I J K  W I L  J E  H E T  H E B B E N ?

 

Alle signalen wezen erop dat de achterklep van mijn auto openstond. Maar ik bleef mezelf en mijn jongens maar overtuigen dat het niet zo was. Gelukkig was het vanmorgen maar de achterklep van mijn auto. Maar in het verleden heb ik dit negeren van signalen meer dan eens bij mezelf gedaan.

Mijn gevoel vertelde me dan iets. Maar daar wilde ik niet naar luisteren. Want, wat mijn gevoel mij vertelde paste niet in mijn schema, mijn ‘perfecte plaatje’ of welk ander excuus ik maar met mijn hoofd kon verzinnen. Dus dan duwde ik dat gevoel weg. Maar iedere keer kwam het weer terug.

Sterker, in een andere vorm of in een ontzettende irritatie.

Mijn lijf probeerde mij duidelijk iets te vertellen. Het gevolg van dit negeren?. Ik twijfelde constant over van alles. Ik ging vertrouwen op de mening van een ander. In plaats van op mezelf. Ik had geen energie. Ik was te zwaar. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Gelukkig heb ik ontdekt hoe ik beter naar mijn gevoel en lijf kan luisteren. En vooral hoe ik weer voor mezelf ben gaan staan. Ik heb mijn mindset veranderd en daarmee ben ik begonnen het leven te creëren zoals ik dit het liefste wil.

En hoewel mijn gevoel mij vanmorgen ergens wel vertelde dat de achterklep van mijn auto niet dichtzat. Beef ik de signalen negeren. Mijn excuus van vanmorgen was: “dan moet ik helemaal uitstappen en de klep dichtdoen”. En tja, dat was natuurlijk wel erg veel moeite. Liever deed ik dit nadat ik alle tassen op de route naar school van straat moest plukken…….

En nu ik dit opschrijf beloof ik mezelf: “vanaf vandaag écht geen excuses meer!”

Fijne dag!

Mirjam

 

Ben jij klaar voor een andere mindset?

Ben jij ook klaar om je mindset te veranderen. Te gaan luisteren naar jezelf in plaats van naar je smoezen en excuses? Ik kan je hiermee op weg helpen. In een persoonlijk 1-op-1 gesprek geef ik je praktisch advies over hoe jij dit aan kunt pakken. En wie weet zeg jij binnenkort ook wel: “vanaf vandaag écht geen excuses meer!”

 

 


Het perfecte plaatje

“Ik weet het nog precies. Het moment waarop ik wist:

‘Dit is het, dit is wat ik écht wil’

Het was ’s avonds laat. Of nou ja, eigenlijk was het al diep in de nacht. Het was stil in huis. Mijn man en kinderen lagen te slapen. Ik zat op de grond bij mijn bureau. Om me heen een chaos van losse papiertjes met krabbels en mijn notitieboeken. Ik had een goede playlist aangezet en op mijn bureau stond een geurkaars te branden. Dat is namelijk wat ik doe om in de flow te komen. Want deze nachtelijke sessie deed ik natuurlijk niet zomaar. Ik had een doel. Ik zat in alle rust mijn aantekeningen door te nemen. En opeens uit het niets was daar dus hét moment. Alles viel op z’n plek.

Maar zo helder als ik nu weet wat ik wil (en hoe ik het wil) Zo is het niet altijd geweest.

 

Het perfecte plaatje

Tijdens en na mijn studie ben ik jarenlang bezig geweest met het nastreven van wat voor mij het perfecte plaatje leek. Ik wist precies wat ik wilde en ging recht op mijn doel af. En toen ik eenmaal dat punt had bereikt, voelde ik niet dat succes of die voldoening die ik had verwacht. Ik keek dus verder. Stelde nieuwe doelen.

Maar ook dit bracht niet datgene waarop ik hoopte. Toen werd het tijd om mijzelf en mijn leven onder de loep te nemen. Ik ontdekte dat ik het verkeerde plaatje nastreefde. En de doelen die ik stelde me vaak meer energie kostte dan opleverde.

Ik had dan wel alles wat ik wilde.  Maar ik voelde me niet hoe ik me wilde voelen. Ik was te zwaar en het ontbrak me aan energie. En telkens weer kwam die gedachte: Wil ik me over 5 jaar (ik was van de lange termijn doelen, dus zo dacht ik ook) nog zo voelen? Het antwoord was nee. Dus ik besloot, dit kan en moet anders. Ik zegde mijn baan op en dacht ik zie wel wat er op mijn pad komt. Maar wat er op mijn pad moest komen kon mij niet vinden. Omdat ik namelijk niet wist wat ik zocht.

 

Zoektocht

En zo begon mijn zoektocht. Stap voor stap ging ik te werk, zonder ook maar te weten waarnaartoe of met welk doel. Maar ik deed elke dag een stap (soms zelfs achteruit) En deze zoektocht heeft me veel gebracht. Rust, onrust, plezier, frustratie, energie, en een heleboel zelfkennis. Maar nog steeds kwam ik niet tot het antwoord wat ik zocht. Wat ik wél wist, is dat ik wilde gaan ondernemen. Ik had inmiddels wel ontdekt dat daar voor mij de sleutel naar vrijheid, plezier en voldoening ligt. Maar ik had geen idee waar te beginnen.

Ik zie namelijk altijd en overal kansen en mogelijkheden. Een beeld, een geluid, een geur of een gedachte kan mijn brein al op volle toeren laten werken. En zo ging het ook in mijn zoektocht naar hét idee. Ik vond veel dingen leuk en had daardoor 1001 ideeën. Ze varieerden van het opzetten van een webwinkel, tot fotograaf, begrafenisondernemer (ja echt, dit idee is ook voorbij gekomen), koerier, stylist of interieurarchitect. Tot twee keer toe ben ik bij de KVK geweest maar dan sloeg de twijfel toe. Is dit écht wat ik wil, is het haalbaar en kan ik hier echt m’n geld mee gaan verdienen? Ik verzandde in mijn twijfels en ideeën en deed vervolgens niets. Ik liep vast.

 

Driemaal is scheepsrecht

Totdat ik ‘toevallig’ op facebook een trainer tegenkwam. Zij kon mij leren hoe je succesvol een bedrijf kunt opzetten zonder jezelf uit het oog te verliezen. En hoewel het me een flinke investering heeft gekost kan ik zeggen dat het elke cent waard ik geweest. Ik heb me laten trainen en kwam tot mijn idee. Ik ontdekte wat ik écht wil. En zo kwam het dat ik voor de derde keer in mijn leven bij de KVK zat.

 

Waarom ik doe wat ik doe

Ik begon mijn verhaal met het moment dat voor mij de kwartjes vielen. Op het moment dat, dat gebeurde zag ik in hoe ik mijn ervaring, talent en energie in kan zetten om andere vrouwen te helpen. Te helpen om in beweging te komen. Datgene te gaan doen wat ze écht graag willen (en daar hun bedrijf van te maken). Want als je doet waar je van houdt voel jij je gelukkig.

 

In beweging komen

Ik weet hoe het is om vast te lopen. Gelukkig weet ik inmiddels ook hoe je weer in beweging komt. En als die trein dan éénmaal op gang is. Dan is ie niet meer te stoppen. Ik ben stap voor stap het leven gaan creëren zoals ik het wil. En het is niet perfect. Verre van dat. Maar ik heb plezier, voel me vrij en help anderen. Leuker wordt het niet. En geloof me als als ik het kan, kan jij het ook.

Fijne dag!

Mirjam

 

Wat zou er gebeuren als jij vandaag nog in beweging komt?

 

Heb jij ook het gevoel ‘vast’ te zitten en ben jij benieuwd wat er gebeurt als je in beweging komt?

 

Mail me en vraag een gratis 1 – op – 1 sessie aan (twv € 147,00) om te kijken of ik jou verder kan helpen.

 

Ja, ik wil graag een gratis 1 – op – 1 sessie