Ik wil iets aan je bekennen. En dat ik dit doe is voor mij wel een ‘dingetje’. Het voelt als vertellen dat je als volwassen vrouw graag in je neus peutert of maar één keer per week je ondergoed verwisseld. Dat ik dit beide niet doe, wil ik nog wel even melden. En hoewel het niet wereldschokkend zou zijn en mijn bekentenis dit ook niet is, voelt het heel erg naakt. Want dat ik dit doe, weet namelijk bijna niemand. En toch ga ik het vertellen want het is namelijk de aanleiding voor mijn blog van deze keer. Oké, daar gaat ie dan:

 

‘Ik denk ik liedjes’ 

 

En niet zomaar af en toe en deuntje. Nee, dagelijks denk en zing ik mezelf in liedjes door de dag heen. Bij het zien van bepaalde personen, het doen van huishoudelijke werkjes maar ook als mijn kinderen ruzie maken over wie de grootste gehaktbal uit de pan mag pakken. Dan zwelt er muziek aan in mijn hoofd en denk of zing ik in het laatste geval uit volle borst “Er is genoeg voor iedereen” (Zeven dagen lang, van Peter Koelewijn).

Ik hou dus heel erg van muziek. En hier ben ik natuurlijk niet de enige in. Muziek kan als geen ander mensen, gevoelens en herinneringen verbinden. Ik dans, sport en ontspan er graag op. Als het even kan heb ik muziek om me heen. Voor elke soort activiteit of mood een andere playlist. En hierdoor wordt ik vaak verrast door mooie melodieën maar nog vaker door mooie zinnen en woorden.

Maar even terug naar dat denken in liedjes. Meestal gaat het maar om een zin of een paar woorden. En meer dan eens is het me overkomen dat juist die woorden mij bevestigen in een gedachte, een gevoel. Ze geven me de spirit om ergens mee door te gaan. óf zoals me dit weekend overkwam: juist te stoppen.

 

Mijn nieuwste project

Afgelopen week deelde ik met jullie mijn #detox project. ‘In 28 dagen van gifbelt naar Tempel’. Mijn ‘project’ om weer even bewust om te gaan met m’n voeding, m’n rust en mijn gedachten. Maar ook zeker met beweging. Dus zaterdagochtend ben ik gaan hardlopen in het bos. En aan het einde van mijn training op de heide nog een moment rust gepakt. In stilte had ik zitten genieten van de zon op mijn gezicht, de dauwdruppeltjes op het mos en de wind door mijn haren.

Je doet ‘je ding’

En na zo’n training en moment van bezinning is mijn hoofd helder en kan ik mijn gevoel weer verbinden met mijn gedachten. Iets wat er in de drukte van de dag gemakkelijk bij inschiet. Want, ik denk dat je dit wel herkent. Je ‘doet je ding’. Je denkt, denkt, denkt en handelt op de automatische piloot. Vanuit je verstand, niet vanuit je gevoel. En ik zal de eerste zijn hier erkend dat die automatische piloot ook erg fijn is en soms zelfs je redding. Stel je eens voor dat je alles elke dag opnieuw uit moet vinden. Maar wanneer het aankomt op de ‘echte’ dingen  is denken vaak funest.

Ze begon tegen me te zingen

Ik zat dus op de heide en toen gebeurde het: Mijn gevoel begon tegen me te zingen. “Enough is enough” uit het niets kwam dit kleine zinnetje uit het nummer “What about us” van Pink bij me naar binnen ‘waaien’. En hoewel ik deze aubade het liefste had ‘weg-gedacht’ kon ik hier niet omheen. Op deze zevende dag was mijn gevoel niet meer tegen me aan het praten. Nee, ze begon tegen me te zingen. Dag één tot en met zes van mijn ‘project’ voelde ik me niet fit. En hoewel ik hier gedeeltelijk aan heb toegegeven. Heb ik het grotendeels weg-gedacht met mijn verstand. Want het niet nakomen van een gesteld doel, is voor mij net zo’n dingetje als de bekentenis van hierboven. Je doet iets goed óf niet. ‘Whatever it takes’ van de Imagine dragons zal ik maar zeggen : )
Gelukkig kent mijn gevoel me erg goed en zal ze na het ten gehore brengen van haar lied mijn twijfel hebben gemerkt. En wellicht heeft ze gedacht: ‘Wie niet horen wil, moet maar voelen’.
Want nog voordat ik een besluit kon nemen over het ‘voltooien’ van mijn project, werd ik geveld door een buikgriep. En dit was niet zomaar een griepje. Dit was één in de categorie van: ‘orkaankracht acht’

 

Toeval, of toch niet?

Toeval? Ik denk het niet. Want wetenschappers hebben namelijk ontdekt dat in je buik miljoenen gevoelige neuronen zitten. Dit zijn precies dezelfde zenuwcellen die je ook in je hersenen hebt.
En het leuke is, ze werken samen. Je buik werkt dus als een tweede verstand.

 

De les die ik leerde

En natuurlijk wist ik het al wel en probeer ik er zoveel mogelijk naar te leven.
Maar na dit weekend denk, of nou ja voel ik wel twee keer voordat ik besluit iets tegen mijn gevoel in te doen.
Mijn gevoel is namelijk mijn beste raadgever. Mijn allerbeste vriendin!

 

En die overgebleven 21 dagen? #detox. Die waren niet meer nodig.
Op dag zeven was mijn project al voltooid ; )

En met het typen van deze laatste woorden hoor ik Aretha Franklin zingen:

‘Let your mind go, let yourself be free’ 

 

Fijne dag!
Mirjam