Het is koud, de lucht is strakblauw en de zon schijnt uitbundig. Ik geniet van het moment. Ik sta op een berg in Oostenrijk en kijk naar het fantastische uitzicht, de mensen die me van links en rechts voorbij skiën en voel de warmte van de zon op mijn gezicht. En op het moment dat ik besluit verder te skiën, brengen mijn gedachten mij terug naar heel wat jaren geleden. Ok, ik zal eerlijk zijn. Het was 22 (!) jaar geleden.

 

Want toen ging ik voor het eerst op skivakantie. Zestien jaar oud en met mijn ouders,broers en zussen naar Italië. Ik was ingedeeld in een beginnersklasje. Ik moest me melden bij het bord van de skischool bovenaan de lift. Dus de ochtend van mijn allereerste ski les hup in de kleren, skischoenen aan en met de ski’s over mijn schouder op naar de lift. En toen ik bij dat bord op de skileraar stond te wachten dat ik: ‘Laat ik alvast een rondje doen’ en wellicht ook nog iets van: ‘Hoe moeilijk kan het zijn?” Dus doelgericht (en misschien een tikje overmoedig) als ik was, bepaalde ik mijn bestemming en stuurde ik mijn ski’s in de richting van het einddoel. En iedereen die wel eens op de ski heeft gestaan weet dat wanneer je eenmaal begint te glijden, je dan ook echt gaat. En in mijn geval gebeurde dat dus ook.

 

Benen van elastiek

De wind suisde langs mijn gezicht, mijn benen leken wel van elastiek en ik kon alleen maar denken: ‘oh shit, wat gaat dit snel!’ De angst gierde door mijn lijf. Binnen enkele seconden stond, nou ja lag ik onderaan de piste. Dicht bij mijn bestemming, dat wel. Maar wat was ik bang geweest en oh wat had ik de situatie totaal niet ingeschat en nog minder onder controle gehad.

 

Ik was heelhuids beneden gekomen, dat wel. Maar ik heb met een bonzend hart en met trillende benen in de sleeplift gestaan om weer boven te komen. En die paar seconden dat ik naar beneden suisde hebben lang diepe indruk op mij gemaakt. Want elke keer dat ik weer op de ski ging staan kwam dat angstige gevoel naar boven. Met knikkende knieën en met tranen in mijn ogen heb ik op heel wat verschillende bergtoppen gestaan.

 

En misschien vraag je, je wel af w a a r o m doe je het dan toch?

 

Van angst naar vertrouwen

Het skiën bracht me namelijk ook plezier. Ik hou van de sneeuw, het buiten zijn. Het komen op plekken waar je anders niet komt. En ik hou ervan om m’n grenzen te verleggen. Kortom; ik hou van het avontuur. Dus ik zette door. Ik nam meer lessen, ik oefende en maakte meters. Ik leerde hoe je bochten maakt, hoe je moet remmen en ook dat je, je snelheid best onder controle kunt houden. Ik ging door en veranderde mijn angst in vertrouwen.

 

Terug naar het nu

En toen ik laatst op die berg stond te genieten, besefte ik dat die ene afdaling me ook veel heeft opgeleverd. Ik zag in dat het skiën voor mij opvallend veel overeenkomsten heeft met mijn ‘echte leven’. Waar ik voorheen altijd erg gefocust was op het einddoel, neem ik tegenwoordig vaker een omweg. Dus niet in één rechte streep keihard naar beneden knallen maar met een bochtje hier een bochtje daar.

 

Want ik ontdekte dat wanneer je bochten maakt, de snelheid best onder controle te houden is. En hoewel ik echt wel van ‘gas op de lollie’ hou hoeft het niet altijd full speed ahead.

En vanaf het moment dat ik mijn snelheid en doelgerichtheid in het echte leven los ben gaan laten is het er zoveel leuker op geworden. Ik zie meer en heb de tijd om na te denken over m’n volgende ‘move’. En dat levert verrassende en nieuwe routes op. Ik kom op plekken waar ik nog niet ben geweest. En probeer dingen die ik anders niet zou doen.

 

Maar dat wil niet zeggen dat ik nooit uit de bocht vlieg. Ik ben nog dagelijks aan het oefenen, testen en uitproberen. Onderweg heb ik met mijn focus verlegd van het behalen van het einddoel naar de reis. Mijn ideale eindbestemming heb ik voor ogen maar hoe ik daar naartoe ga? Geen idee. Voor nu geniet ik vooral van de reis.

 

Fijne dag!

Mirjam

 

 

En de mensen die me op de piste voorbijvlogen?

Die zijn wat mij betreft in te delen in een aantal verschillende categorieën:

De controllers die prachtig mooi op techniek naar beneden gaan, de controle hebben en dit ook vooral willen houden. De players die gewoon maar wat doen, die plezier maken maar evenzogoed beneden komen en de racers die in een streep naar beneden knallen en vergeten dat het skiën (lees het leven) ook leuk kan zijn. In welke categorie val jij?